Koninklijk Concertgebouworkest

Koninklijk Concertgebouworkest

Mahler - Symfonie nr. 9

Terug naar UITagenda

Wereldberoemde Amsterdamse Mahlertraditie naar Heerlen

Dirigent Daniel Harding

Van Veldhuizen / Mais les corps tache d’ombres
Mahler / Symfonie nr. 9

Melodieën vol verlangen, een symfonische strijd op het leven en dood, en dan die ongelooflijk verstilde finale. De Negende symfonie van Mahler herbergt een wereld aan grote gevoelens. Het vermaarde Koninklijk Concertgebouworkest gedirigeerd door Daniel Harding brengt dit seizoen de wereldberoemde Amsterdamse Mahlertraditie naar Heerlen.

Amsterdamse Mahlertraditie
Het Koninklijk Concertgebouworkest is een van de allerbeste orkesten ter wereld. Met hun fluwelen strijkersklank, hun gouden koper en een karakteristiek persoonlijk houtblazersgeluid schitteren zij op de grote wereldpodia en houden jaarlijks halt in Heerlen. Chef-dirigenten als Willem Mengelberg en Eduard van Beinum legden begin vorige eeuw de basis onder wat met Bernard Haitink uitgroeide tot de geroemde Mahlertraditie van dit toporkest. Vanavond spelen de Amsterdammers onder leiding van Daniel Harding de magistrale Negende symfonie. “Hypnotiserend, dynamisch en met een verstilde intensiteit die fascinerend is”, schreef Classics Today over een cd-opname door Harding van deze symfonie. Voorafgaand aan dit negentig minuten durende meesterwerk klinkt het korte Mais les corps taché d’ ombres. Een nieuw werk voor harp en strijkers dat de jonge Nederlandse componist Rick van Veldhuizen speciaal als voorafje voor de Negende van Mahler.

Het lot tarten met nummer 9
“De jeugd verdwenen, de liefde weggeblazen”, schreef Mahler boven de notenbalken van het manuscript van zijn Negende Symfonie. Nummer negen symboliseerde voor veel componisten de confrontatie met de dood. Had de reus onder de symfonieschrijvers Ludwig van Beethoven er niet slechts negen kunnen maken? Was Schubert niet na zijn Negende gestorven? Wie kon daarover heen gaan? Een Negende schrijven stond gelijk aan het lot tarten. Wie zijn Negende voltooide moest sterven. “Mijn symfonieën bevatten de inhoud van mijn leven. Wie ze kan lezen weet hoe het met mij gesteld is”, schreef Gustav Mahler ooit. In 1910 voltooide Mahler zijn Negende Symfonie, uitgeweken naar New York, leidend aan een ernstige hartkwaal, rouwend om de dood van zijn dochtertje en verlaten door zijn vrouw. Zo was het dus met hem gesteld. Maar voor dirigent Daniel Harding klinkt er in deze symfonie vooral berusting. In een interview met The Guardian zei hij: “Het gevoel dat ik krijg van deze Negende is meer: Hé, ik ben er nog! Het begint aarzelend, maar dan is er een uitbarsting van vreugde. Ik hoor niet de naderende dood, maar eerder de aanvaarding van de menselijke conditie, het leven dat ondanks alles door lijkt te gaan.”.

Inleiding: Toine Sporken